I am migrating from WordPress to Blogspot as i feel wordpress has become too old. My further articles would be posted in below address

Please visit the above link and follow me inorder to keep in touch with my blog.

Apologies for the inconvenience caused and thanks for visitng.

-Sarath Menon

ഇന്നലെ അഹമദാബാദ് വരെ ഒന്ന് പോയി. പക്ഷെ അതിത്രേം വല്യ പണി ആകുമെന്ന് കരുതിയില്ല. അവിടെ ഒരു പരിപാടി അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ പോയതായിരുന്നു ഞാന്‍. ഉച്ചക്ക് തന്നെ അവിടെ എത്തി പ്രോഗ്രാം സ്ഥലത്ത് ചെന്നു.പിറ്റേ ദിവസം അതായത് ഇന്ന് വെളുപ്പിന് 8 മണിക്ക് (8 മണി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ എന്നെ പോലെ ഉള്ളവര്‍ക്ക് കൊച്ചു വെളുപ്പാന്‍ കാലമാണേ) ആണ് തിരിച്ചു ബാന്ഗ്ലൂരിലെക്ക് ഉള്ള ഫ്ലൈറ്റ്. രാത്രി മുഴുവന്‍ പ്രോഗ്രാം സ്ഥലത്ത് സേവനം (നിങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന “സേവ” അല്ല. ലിത് വേറെ ) ഒക്കെ ചെയ്തു ആകെ ക്ഷീണിച്ചു. വെളുപ്പിന് മൂന്ന് മണിക്ക് പരിപാടി തീര്‍ന്നാല്‍ ആറു മണി വരെ ഉറങ്ങിയിട്ട് ചാടി ഓടി എട്ടു മണിയുടെ ഫ്ലൈടു പിടിക്കാം എന്നാ എന്റെ വ്യാമോഹം കാറ്റില്‍ പറത്തി കൊണ്ട് പരിപാടി തീര്‍ന്നത് ആറരക്കു. പിന്നെ ഒരു മരണ പാച്ചില്‍ ആയിരുന്നു. ഉടനെ തിരിച്ചു ബംഗ്ലൂര്‍ എത്തിയിട്ട് പ്രത്യേകിച്ചു വല്ല ആവശ്യമൊന്നുമില്ല പക്ഷെ അഹമദാബാദ്ല്‍ നിന്നത് കൊണ്ടും പ്രത്യേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല. നല്ല തല്ലു നാട്ടില്‍ കിട്ടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു വെറുതെ പാവം ഗുജറാതികളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണം. ഒന്നുമല്ലേലും ഗാന്ധിയുടെ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഞാന്‍ ആയിട് പണി ഉണ്ടാകി കൊടുക്കരുതല്ലോ. ഗാന്ധിയുടെ ക്ഷമയും ശീലവും ഒക്കെ നാടുകാര്‍ക്കും കാണണം എന്നില്ലല്ലോ. ഒരു കരണം അടിച്ചു പൊട്ടിച്ചാല്‍ മറ്റേതും കൂടെ പൊട്ടികാതെ അവന്മാര് വിടൂല്ല. എന്നാ പിന്നെ ഇങ്ങു പോന്നേക്കാം എന്ന് കരുതി.

അങ്ങനെ ആറരക്കു പരിപാടി തീര്‍ന്നു നേരെ ഡ്രസ്സ് മാറി എയര്പോര്ട്ടിലോട്ടു. രാത്രി ഒരു പോള കണ്ണ് അടയ്ക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ട് എവിടെ എങ്കിലും ഇരുന്നാല്‍ അവിടെ ഇരുന്നു ഉറങ്ങി പോകും എന്നാ അവസ്ഥ. നല്ല ക്ഷീണം. സാരമില്ല, ഫ്ലൈറ്റില്‍ ഇരുന്നു ഉറങ്ങാമല്ലോ. എയര്‍ഹോസ്ട്ടസ്സുമാര്‍ക്കും മനസമാധാനത്തോടെ തെക്ക് വടക്ക് നടക്കാം . എത്ര മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നം. ദോഷം പറയരുതല്ലോ ഈ എയര്‍ഹോസ്റ്റസ് എന്ന് പറയുന്ന ജീവികള്‍ ഒരു സംഭവം തന്നെ. വീടിനു വയിറ്റ് വാഷ് അടിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ മേക്കപ്പ് ഇടുമെങ്കിലും ആരായാലും പിന്നേം നോക്കി പോകും. അങ്ങനെ സീറ്റ് തപ്പി എടുത്തു ചെന്നിരുന്നു. അപ്പുറത്ത് ഒരുത്തന്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും കിടിലം പെങ്കൊച്ചു ആരിക്കണേ എന്നാ എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം കേട്ടില്ലെന്നു മാത്രമല്ല എട്ടിന്റെ പണി തരുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ടെക്ക് ഓഫും കഴിഞ്ഞു ഇനി ഒന്ന് മയങ്ങാം എന്ന് കരുതിയപ്പോഴാ അശിരീരി പോലെ ഇപ്പുറത്ത് ഇരുന്നവന്റെ ചോദ്യം

“എങ്ങോട്ടാ?”

“ബാന്ഗ്ലൂരിനു”

“ഞാന്‍ കൊച്ചിലോട്ട”

അതിനു ഞാന്‍ എന്നാ വേണം?,
എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ ആണ് നാക്ക് വളച്ചതെങ്കിലും

“ആയിക്കോട്ടെ” എന്ന് പറഞ്ജോതുക്കി.

“ബാങ്ങ്ലൂരില്‍ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?”

എന്തും ചെയ്യും. ശെടാ ഇങ്ങേരു വിടാന്‍ ഭാവമില്ലല്ലോ

“അവിടെ ഐ ബി എമ്മില്‍ ജോലി ചെയ്യുവാ”

“അല്ല, അപ്പൊ ഇവിടെ?”

“ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉണ്ടായിരുന്നു”

“ഓ അപ്പൊ ഡാന്‍സര്‍ ആണല്ലേ?”

അല്ലെടാ, ക്യാബറെ ആര്ടിസ്റ്റു!!!

ഏതു ആങ്കിളില്‍ നോക്കിയപ്പോ ആണെടാ കോപ്പേ ഞാന്‍ ഡാന്‍സര്‍ ആയിട്ട് തോന്നിയത് എന്ന് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ മിണ്ടിയില്ല. മിണ്ടാതിരുന്ന ചിലപ്പോ നിര്തുമാരിക്കും

“ഞാന്‍ അളിയനെ കാണാന്‍ വന്നതാ”

“ഏതാ ? “

“അല്ല, ഞാനേ, എന്റെ അളിയനെ കാണാന്‍ വന്നതാ. പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടത് ഇങ്ങോട്ട. ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷെ പ്രേമ വിവാഹം ആയിരുന്നു”

ഞാന്‍ ഇതൊന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്‌ തന്റെ ജീവ ചരിത്രം ഒരു പേപ്പറില്‍ എഴുതി താ. ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ പോയി വായിച്ചോളാം.

“അത് നന്നായി”

“ഏതു?”

“അല്ല, പ്രേമ വിവാഹം.”

“വീട്ടില്‍ വല്യ എതിര്‍പ്പായിരുന്നെന്നെ. പിന്നെ ഞാന്‍ അങ്ങ് സമ്മതിപ്പിച്ചു. പുള്ളിക്ക് അന്നേ അഹമദാബാദ്ല ജോലി. ഞാന്‍ ആണെങ്കി അഹമദാബാദ് കണ്ടിട്ടുമില്ല. അത് കൊണ്ട സമ്മതിച്ചേ.”

പിന്നെ, അഹമ്മദാബാദ് അങ്ങ് കറാച്ചിക്ക് അപ്പുറത്ത് ആണല്ലോ. കെട്ടിച്ചു തന്നില്ലേല്‍ കെട്ടി തൂങ്ങി ചാകുമെന്നു പെണ്ണ് വിരട്ടി കാണും. നമ്മളിതെത്ര കണ്ടതാ.

“അത് കൊണ്ട് അഹമദാബാദ് കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലേ. ഇനി എന്ത് വേണം” ,
എന്നൊരു കൊട്ട് ഞാന്‍ കൊടുത്തു. അതോടെ അങ്ങേര് സയലന്ടു ആയി. എനിക്ക് സമാധാനമായി.

അങ്ങനെ കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പില്‍ ഉറങ്ങിയെക്കാം എന്ന് കരുതി കണ്ണടച്ച എന്നെ, കാലന്‍ പിന്നേം കുത്തി പൊക്കി.

“ആ എയര്‍ഹോസ്റ്റസ് പെണ്ണിനു എന്നോട് എന്തോ ഒരു ഇത് ഒണ്ടു”,
ഒരു വളിച്ച ചിരിയും പാസാകി പുള്ളിയുടെ ടയലോഗ്

ഈശ്വര, ഇതിനും മാത്രം ഞാന്‍ എന്ത് പാപം ചെയ്തു. ഉറങ്ങാനോ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അത് പോട്ടെ. ഇനി ഇതും കേക്കണോ.

“അതെന്താ ചേട്ടാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ?”

“അല്ല , ആ കൊച്ചെ, എന്റെ അടുത്തൂന്നു. മാറുന്നില്ല. ബെല്ടിട്, വെള്ളം വേണോ, സീറ്റ് നേരെ വെക്കൂ, എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്റടുത്തു തന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിക്കുവാന്നെ”

ബെസ്റ്റ്. എടൊ മനുഷ്യ, അത് ആ പെണ്ണ് എല്ലാരോടും പറയുന്നതാ.

“ചേട്ടോ, അത് ആ പെണ്ണിന്റെ ജോലിയ”

“ഹം അവളെനിക്ക് ജോലി ഉണ്ടാക്കും!!!”

ദൈവമേ, ഇങ്ങേരു ഒരു പി. ജെ ജോസഫ് ആരുന്നോ? ഫ്ലൈറ്റില്‍ വെച്ച് എയര്‍ഹോസ്റ്റസിനെ കേറി പിടിക്കുവോ? അങ്ങനാണേല്‍ ആകാശത്ത് വെച്ച് ഒരു കൊലപാതകം നടക്കും.

“കണ്ടോ കണ്ടോ, അവള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു”

തന്നെ കണ്ടാല്‍ ആരായാലും നോക്കി ചിരിക്കും. അതിനവളെ കുറ്റം പറയാനോക്കതില്ല എന്നാണു എന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നത്.

“ഏതു പെണ്ണിന്റെ കാര്യമാ”

“ദോണ്ടേ ആ മുടി പൊക്കി കെട്ടിയ പെണ്ണില്ലേ. കഴുത്തില്‍ മരുകൊള്ളത്.”

ഈശ്വര, ഇങ്ങേരു അതിനിടക്ക് അതും കണ്ടു പിടിച്ചോ.

“പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ?”

ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി.മറുക് മാത്രം അല്ലാതെ ഇങ്ങേരു വേറെ എന്തെങ്കിലും കണ്ടു കാണുമോ?

“എന്താ?”

“ഈ എയര്‍ഹോസ്ട്ടസിനെല്ലാം ഒരു ചൈനീസ് ലൂക്കാ”

“ചിലപ്പോ അവര് ചൈനയില്‍ നിന്നായിരിക്കും മാഷേ” , ദേഷ്യം കടിച്ചമര്‍ത്തി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

“അല്ല ഒന്നിനും ഒരു മലയാളി ലൂക്കില്ല”

“മലയാളി ലുക്ക്‌ വേണെങ്കില്‍ ചേട്ടന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് ലേഡി കണ്ടക്ടര്‍ ഉള്ള ബസില്‍ കേറിയ മതി!!!” ,

പിന്നേം ഞാന്‍ സ്കോര് ചെയ്തു. സമാധാനമായി. അങ്ങേരു കിട്ടിയ ഗോളും മേടിച്ചു പുറതോട്ടും നോക്കി ഇരിപ്പായി. ഇനി ഒന്ന് ഉറങ്ങാം

ഒരു പത്തു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞു കാണും,

“എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്‌!!!”

“ങേ! ആരാ, എന്താ? “
ഞാന്‍ ഉറക്കത്തീന്ന് ചാടി എണീറ്റു.

“എനിക്കീ പൈലറ്റിനെ സംശയമൊണ്ട്”

ഈ കാലമാടനെ ഞാന്‍ ഇന്ന് കൊല്ലും. ഉറങ്ങി കിടന്നവനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി പിച്ചും പേയും പറയന്നു. എനിക്ക് കണ്ട്രോള് തരണേ ഭഗവാനെ…. ഇത്തവണ സ്വരം അല്പം കടുപ്പിച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചു

“എന്താ ചേട്ടന്റെ പ്രശ്നം?”

“എനിക്കീ പൈലറ്റിനെ സംശയമുണ്ടെന്നെ. പ്ലയിന്‍ ഇപ്പൊ ഒന്ന് കുലുങ്ങിയത് ശ്രദ്ധിച്ചോ?”

“നിര്‍ത്തി ഇട്ടെക്കുവല്ലല്ലോ. ചിലപ്പോ കുലുങ്ങി എന്നൊക്കെ ഇരിക്കും”

“അതല്ല. ഇന്നലെ പത്രത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്‍ഡിഗോ ഫ്ലയിട്ടു ഇത്രേം കാലം ഓടിച്ചത് വ്യാജ സര്ട്ടിഫിക്കടു ഒള്ള പൈലറ്റ് ആരുന്നു എന്ന്. ഇനി ചിലപോ ഇതിലും അങ്ങനെ ആണോ. കൊറെ നേരമായി ഗട്ടറില്‍ വീണ പോലെ കുലുങ്ങുന്നു. റോഡിലാണെങ്കില്‍ പോട്ടെ. ആകാശത്ത് എവിടുന്നാ ഗട്ടറു? ഇവന്‍ വ്യാജന്‍ തന്നെ”

“ചുമ്മാ ആളെ പേടിപ്പിക്കാതെ ചേട്ടാ. ചാവുന്നതിനു മുന്പ് ഒരു അര മണികൂര്‍ എങ്കിലും ഉറങ്ങിയാല്‍ കൊള്ളാം എന്നുണ്ട്. ഒറക്ക പിചോടെ ചാവാന്‍ വയ്യ”

എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഞാന്‍ എതിര്‍ ഭാഗതോട്ടു തല വെച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ലാന്ടിങ്ങുമായി.

കാവിലമ്മേ, ഇത്രേം പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങെത്തിയോ. പത്തു മിനിട്ട് പോലും ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലോ.

“ഭാഗ്യം, നിലം തൊട്ടു” ,
സാമദ്രോഹിടെ ആത്മ ഗതം.

ഇനി ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയാല്‍ താന്‍ നിലം തോടും.

“എത്രയ നമ്പര്‍? ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കു വിളിക്കാം”

ഹോ. അപ്പൊ ഇത്രേം നേരം കൊന്നത് പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇനി ഫോണ്‍ വിളിച്ചു കൊല്ലാന്‍ ഉള്ള പരിപാടിയ.

“എനിക്ക് നമ്പറില്ല”
, എന്നൊരു നമ്പരിട്ടു.

“അതെന്താ?”

“എനിക്ക് മൊബൈല്‍ അല്ലര്‍ജിയ.ചൊറിയും”

“എന്നാ ശെരി, കാണാം”

അത് വേണോ? എന്ന് മനസ്സില്‍ ചോദിച്ചെങ്കിലും ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു,

“കാണണം!!!”

നേരെ ഓടി പാര്കിങ്ങില്‍ എത്തി. കാര്‍ ഇന്നലെ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഇട്ടിട് പോയതാ. അകത്തു കേറിയ ഉടനെ അടുപ്പ് കത്തിച്ചിട്ടു അതിന്റെ പുറത്തു കേറി ഇരുന്ന ഒരു ഫീലിങ്ങ്. പാര്‍കിംഗ് ചാര്‍ജു കൊടുക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോ കൌണ്ടറില്‍ ഒരു പെണ്ണ്. സ്വത സിദ്ധമായ ജാഡ പുറത്തെടുത്തു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു

“എത്രയായി?”

“870 ” , എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി.

” ഒരു ദിവസത്തെ പാര്കിങ്ങിനു ആണോ 870 . എണ്ണായിരം ആക്കാഞ്ഞതു എന്ത്. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത ആളുകള്ടെ കാശ് കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ പുതിയ ഫ്ലൈറ്റ് മേടിക്കുമല്ലോ”

, അങ്ങനെ ഒരാവശ്യോമില്ലാതെ അഞ്ചാറു ഗോളുകളടിച്ചു പഴ്സ് തുറന്നപ്പോ ഞാന്‍ ഞെട്ടി. കയ്യില്‍ വെറും 800 രൂപ. ദൈവമേ, നാറുമല്ലോ. അതെങ്ങന, കാലത്തെ ഒരു അവലക്ഷണം പിടിച്ചവനെ അല്ലെ കണി കണ്ടത്.

ചമ്മല്‍ ഉള്ളിലൊതുക്കി ഒരു വളിച്ച ചിരി ചുണ്ടില്‍ പേസ്റ്റു ചെയ്തു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു,

“ഇവിടെ കാര്‍ഡ് എടുക്കുമോ?”

“ഇല്ല”

“ചെക്ക്?”

“ഇല്ല”

“മാല?”

“ഹ്മം….ഹ്മം…”

“മൊബൈല്‍?”

“അപ്പൊ കാശ് മാത്രമില്ല അല്ലെ?”

പെണ്ണിന്റെ മറു ഗോള്‍. ഈശ്വര, നാറി.പിന്നെ കൂടുതല്‍ കന്നഡ സാഹിത്യം കാലത്തെ കേക്കാന്‍ താല്‍പര്യവും ശക്തിയും ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഒള്ളത് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന്‍ സ്ഥലം വിട്ടു.

രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. റൂം മേറ്റ് മനോജിനെ വിളിച്ചപ്പോ താക്കോല്‍ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുതിട്ടൊണ്ട് എന്നവന്‍ പറഞ്ഞു. സന്തോഷമായി. ആരും ശല്യപെടുതാനില്ല. സുഖമായി ഇനി എങ്കിലും ഉറങ്ങാം. താക്കോല്‍ ചോദിച്ചപ്പോ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ മുഖത്ത് വെപ്രാളം, വേദന, വിമ്മിഷ്ടം,ടെന്‍ഷന്‍. ഇങ്ങേര്‍ എന്താ രാവിലെ ടോയിലറ്റില്‍ പോയില്ലേ.

“നിന്ന് കഥകളി കളിക്കാതെ താകൊലെട്”

“സര്‍, അത്, ഞാന്‍ ഇവിടെ വെച്ചതാ. ഇപ്പൊ കാണുന്നില്ല”

തൊലഞ്ഞു….ഈശ്വരാ, എന്നെ അങ്ങ് കൊല്ലു, ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്തിട്ടാ ഈ പരീക്ഷണം മുഴുവന്‍. രാത്രിയോ ഉറങ്ങിയില്ല. ഫ്ലൈറ്റില്‍ ഒരു പ്രാന്തനെ കൂടെ ഇരുത്തി. അവനോ ഉറങ്ങാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. ഫ്ലാറ്റില്‍ വന്നു കിടക്കാം എന്ന് കരുതിയപ്പോ താക്കോലും കാണാനില്ല. റോഡില്‍ കിടന്നോറങ്ങാന്‍ മൂടുമില്ല.

“നിങ്ങള്‍ ശെരിക്കും നോക്ക്. റൂം മേറ്റ്‌ താക്കോല്‍ തന്നതല്ലേ. കളിക്കാതെ താക്കൊലെട്” എന്ന്‍ ഞാന്‍.

സെക്യൂരിട്ടി തോന്നക്കല്‍ പഞ്ചായത്തിലെ ഓരോ അരിയും പെറുക്കി എടുത്തു. എന്നിട്ടും താകോല്‍ മാത്രമില്ല. ഒരു രണ്ടു മണികൂര്‍ സെക്യൂരിടി ഡെസ്കില്‍ പോയി. എനിക്കാണേല്‍ പ്രാന്ത് പിടിക്കും എന്നാ അവസ്ഥ. അവസാനം, പണ്ട് ഇത് പോലെ താകോല്‍ വീടിനു അകത്തു വെച്ച് പൂട്ടിയപ്പോള്‍ ഫ്ലാറ്റ് തുറന്ന തന്ന നഗെഷിനെ വിളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, നാഗേഷ് ആണെങ്കില്‍ ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന്‍ എവിടെയോ പോയി കിടക്കുന്നു. നേരെ വണ്ടി എടുത്തു അവനെ ചെന്നു പൊക്കി വിളിച്ചോണ്ട് വന്നു. തീവ്രവാദിയെ പിടിക്കാന്‍ പോകുന്ന കമാണ്ടോയെ പോലെ നാഗേഷ് സ്ക്രൂ ഡ്രൈവറും, സ്പാനെരും മറ്റു ചില മാരകായുധങ്ങളും ആയി മുന്‍പില്‍. ഞാന്‍ പുറകെ. പൂട്ട്‌ തല്ലി പൊളിച്ചു അകത്തു കയറാന്‍ ആണ് പരിപാടി. അങ്ങനെ ആണെങ്കില്‍ ഫ്ലാറ്റ് ഓണര്‍ എന്നെ തല്ലികൊല്ലും എന്നുറപ്പ്. ഒന്നാമതെ അങ്ങേരുമായി മാസത്തില്‍ ഒരു അടി പിടി പതിവാ. വാടക കൊടുക്കാതിരുന്നാല്‍ ആരായാലും കലിപ്പുണ്ടാകും. തികച്ചും സ്വാഭാവികം. ഒടുവില്‍ അര മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ ബ്രെയിന്‍സ്റ്റോര്‍മിംഗ് സെഷന് ശേഷം പൂട്ട്‌ പൊളിക്കേണ്ട, പകരം വാതിലിനടുത്തെ ജനല്‍ കുത്തി തുറന്നു ഡോര്‍ തുറക്കാന്‍ ഞാനും, നാഗെഷും സെക്യൂരിട്ട്യും തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ നാഗേഷ് പണി തുടങ്ങി. പതുക്കെ സ്ക്രൂ ഡ്രൈവര്‍ ഒക്കെ ഇട്ടു ജനല്‍ പാളി തുറന്നു അകത്തു കയ്യിട്ടു, വാതില്‍ തുറന്നു.

” വളരെ നന്ദി നാഗേഷേ…”

എന്ന് പറഞ്ഞു അകത്തു കേറിയതും എന്റെ നടുവും പുറത്തു ഒരു ഒന്നൊന്നര അടി വന്നു വീണതും ഒരുമിച്ചു. അടി കൊണ്ട് നിലത്തു വീണ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍, കയ്യില്‍ ഒടിഞ്ഞ കസേരയുടെ കാലുമായി വാതിലിന്റെ പുറകില്‍ കൂടുകാരന്‍ ഷിജിത്.

“കഴുവേര്ട മോനെ നീ എപ്പോ വന്നു കെരിയെടാ” എന്ന് ദയനീയമായി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

” അപ്പൊ നീ ആരുന്നല്ലെട കള്ളന്‍?”

“നിന്റെ മറ്റവനാടാ കള്ളന്‍!!!”

ഇതെല്ലാം കണ്ടു അന്തം വിട്ടു സെക്യൂരിറ്റിയും നഗെഷും.

“നീ എപ്പോഴാട ഇതിനകത്ത് വന്നു കേറിയത്?”

” ഞാന്‍ കൊറച്ചു മുന്‍പെ വന്നു. താഴെ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ കയ്യീന്ന് താകൊലും മേടിച്ചു ഇങ്ങു പോന്നു. ജനല്‍ കുത്തി തുറക്കുന്നത് കണ്ടു കള്ളന്‍ ആണെന്നല്ലേ ഞാന്‍ കരുതിയത്‌”,

ഷിജിത് നിസ്സംഗം ആയി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ചാടി എണീറ്റ ഞാന്‍ സെക്യൂരിറ്റിയോട് കലിപ്പിച്ചു,

” ഇവന്‍ വന്നു താകോല് മേടിച്ച കാര്യം തനിക്ക് വാ തൊറന്നു പറയാന്‍ മേലാരുന്നോ?”

“സര്‍, അത് താക്കോല്‍ കാണാഞ്ഞ ടെന്‍ഷനില്‍ ഞാന്‍ മറന്നു പോയതാ” , സെക്യൂരിടി കൈ ഒഴിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ നടുവും തിരുമ്മി തലയില്‍ കയ്യും വെച്ച് നിന്ന എന്നോട് നഗെഷിന്റെ ചോദ്യം,

“സാറെ, ജനല് കുത്തി പൊളിച്ചതിന്റെ കാശ് കിട്ടിയിരുന്നേല്‍ എനിക്കങ്ങു പോകമാരുന്നു!!!”

“ഭാ…പൊക്കോണം, എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ മേലാല്‍ രണ്ടിനേം കണ്ടു പോകരുത്!!!”,

എന്നലറി കൊണ്ട് പതുകെ ബെട്രൂമിലെക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍, തലയണ മന്ത്രത്തില്‍ അമ്മായി അപ്പന്റെ തലക്കടിച്ചിട്ടു ശ്രീനിവാസന്‍ ചോദിക്കുന്ന പോലെ ഷിജിത്തിന്റെ ചോദ്യം,

“എങ്ങനെ ഉണ്ടാരുന്നു അളിയാ അഹമദാബാദ് ട്രിപ്പ്? “

“പോ, പൂ#@@$$$$ മോനെ”.

എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പതുക്കെ, കട്ടിലിലേക് വീണു.

-ജി. ശരത് മേനോന്‍
****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

പതനംതിട്ടയിലാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ എന്നാ കെന്നഡിയുടെ വീട്. കെന്നഡി, ബാങ്ക്ലൂരില്‍ ഡല് കമ്പനിയിലെ ഡ്രൈവര്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കമ്പനിയിലെ ജീവനക്കാരുമായി കാറില്‍ പോകുമ്പോള്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് കെന്നഡിയുടെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി. ഒന്നും കാണാനാവാതെ കെന്നഡി വണ്ടി വഴിയരികില്‍ ഒതുക്കി ഇട്ടു. ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റ്‌ ആയ കെന്നടിയോടു ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു കണ്ണിലേക്കുള്ള ഞരമ്പില്‍ വ്രണം ഉണ്ട്, ഇനി കാഴ്ച തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന കാര്യം സംശയമാണ് എന്ന്. അന്നന്നത്തെ കൂലിക്കായി ഡ്രൈവര്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന കെന്നഡി ഇത് കേട്ടു തകര്‍ന്നത് തന്നെ കുറിച്ച ഒര്തായിരുന്നില്ല , ജന്മനാ കാഴ്ചയ്ക് തകരാറുള്ള ഭാര്യ അനിതയെയും കണ്ണ് കാണാത്ത മകനെയും ഓര്‍ത്തായിരുന്നു. അതേ. കണ്ണിനു തകരാര്‍ ഉണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞു തന്നെ ആണ് കെന്നഡി അനിതയെ കല്യാണം കഴിച്ചത്. അവര്ക് ജനിച്ച കുഞ്ഞിനും കാഴ്ച ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. കുടുംബത്തിനു താങ്ങായ കേന്നടിയും ഇപ്പോള്‍ ഇരുട്ടിന്റെ ലോകത്തേക്ക്. ആരായാലും തകര്‍ന്നു പോകുന്ന അവസ്ഥ.

ഇവിടെയാണ്‌ ഈശ്വരന്റെ കരങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. സകല രോഗങ്ങളും ചികിത്സിച്ചു മാറ്റാന്‍ അറിയാവുന്ന “ദി സുപ്രീം ഡോക്ടര്‍” ആയ ഈശ്വരന്‍ കെന്നഡിയെ കൈ വിട്ടില്ല. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പോലും കണ്ണിനു കാഴ്ച കിട്ടില്ല എന്ന് വിധി എഴുതിയ കെന്നഡിയുടെ കണ്ണുകളിലേക് ഇരുളിന്റെ മറ നീകി പ്രതീക്ഷകളുടെ പൊന്‍ കിരണം തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് ,വെളിച്ചം കടന്നു വന്നു, മൂന്നാം നാള്‍. മൂന്നു ദിവസത്തെ അന്ധതയ്ക്കു ശേഷം കെന്നഡിയുടെ കണ്ണുകളിലേക് കാഴ്ച്ചയുടെ വസന്തം പൂത്തു. പക്ഷെ, എല്ലാം രണ്ടായിട്ടായിരുന്നു കെന്നഡി കണ്ടിരുന്നത്. ബംഗ്ലൂരിലെ സത്യാ സായ് ബാബ ഹോസ്പിടലിലെ വിദഗ്ധ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ കെന്നഡിയെ ചികിത്സിച്ചു.ക്രമേണ കെന്നഡിയുടെ കാഴ്ചശക്തി പഴയത് പോലെ ആയി. മറ്റു ഏതൊരാളെയും പോലെ ഈശ്വരന് നന്ദി പറഞ്ഞു കെന്നടിക്ക് സ്വന്തം ജീവിതം തുടരാമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇവിടെ ആണ് ആ മനുഷ്യന്‍ വ്യത്യസ്തനാകുന്നത്.

ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ബംഗ്ലൂരില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചു നാട്ടില്‍ എത്തിയ കെന്നഡി പത്തനംതിട്ടയില്‍ ഒരു ആട്ടോ റിക്ഷ ഓടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 3 ദിവസത്തെ അന്ധത അനുഭവിച്ച കെന്നഡി പിനീട് അന്ധന്മാരെ തന്നാല്‍ കഴിയും വിധം സഹായിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതിന്റെ ആദ്യ പടി എന്നാ വണ്ണം കെന്നഡി തന്റെ ആട്ടോയില്‍ അന്ധന്മാര്‍ക്ക് സൌജന്യ യാത്ര ഒരുക്കി. വഴിയരികില്‍ ഒരു അന്ധനെ കണ്ടാല്‍ എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും വണ്ടി നിര്‍ത്തി അയാളെ സഹായിക്കാനും കൃത്യ സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കാനും കെന്നഡി ശ്രമിച്ചു. “അന്ധന്മാര്‍ക് സൌജന്യം, അന്ധരെ സഹായിക്കു” എന്നാ വരികള്‍ കെന്നഡിയുടെ ആട്ടോയുടെ പുറകില്‍ എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തുടര്‍ന്ന് കെന്നഡിയുടെ ഫോണ്‍ നമ്പരും. കെന്നഡിയെ പരീക്ഷിക്കാനും കബളിപ്പിക്കാനുമായി വഴിയരികള്‍ ഒരു അന്ധന്‍ നില്‍ക്കുന്നു , വന്നു സഹായിക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു വിളിച്ചു വരുത്തി കബളിപ്പിക്കുന്നവരും സംസ്കാര സമ്പന്നമായ കേരളത്തില്‍ കുറവല്ല. പക്ഷെ കെന്നഡി ചാക്കോ തളരുന്നില്ല. അന്ധന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും അവരെ സഹായിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി മനോരമ വഴി മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് നിവേദനം നല്‍കിയിരിക്കുകയാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇത് എഴുതാന്‍ കാരണം, മറ്റു ഏതൊരാളെ കാലും കാഴ്ച്ചയുടെ വില എന്താണ് എന്ന് എനിക്കറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ്. 2008 ഡിസംബര്‍ 12 ആം തീയതി ആഫീസില്‍ നിന്ന് ബൈക്കില്‍ വീടിലെക് പുറപ്പെട്ട ഞാന്‍ ബൈക്ക് ആക്സിടന്റ്റ് ആയി 6 മണിക്കൂര്‍ നേരം ചോര ഒലിപ്പിച്ചു ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാതെ വഴി അരികില്‍ കിടക്കുക ഉണ്ടായി. പിറ്റേന്നു നേരം പുലര്‍ന്നു ആളുകള്‍ എന്നെ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ മരണത്തിന്റെ വക്കില്‍ എത്തിയിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ വക്കില്‍ നിന്ന് ദൈവാനുഗ്രഹം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രം തിരിച്ചു ജീവിതം കൈയെത്തി പിടിച്ച എനിക്ക് ഒരു കണ്ണിനു കാഴ്ച ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. അതേ. എന്റെ ഇടത്തെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ ഇടതു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച പരിപൂര്‍ണമായും നഷ്ടപെട്ടു എന്നും ഇനി അത് തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്നും മൈസൂര്‍ അപ്പോളോ ആശ്പതൃയിലെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധി എഴുതിയപ്പോള്‍, ഞാന്‍ മുന്പ് പറഞ്ഞ “സുപ്രീം ഡോക്ടര്‍” വിധി എഴുതിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പിന്നീട് ഏകദേശം ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം എറണാകുളം അമൃത ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് മെഡിക്കല്‍ സയന്‍സിലെ ചികിത്സ വഴി എന്റെ കണ്ണില്‍ വീണ്ടും പ്രകാശം തിരി കൊളുത്തുക ആയിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനു ശേഷം ആ ദിവ്യ കാരുണ്യത്തിനു പ്രതിഭലമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചാല്‍ ,കുംബിട്ട ശിരസ്സോടെ , കുറ്റബോധത്തോടെ , നിറ കണ്ണുകളോടെ ഞാന്‍ മറുപടി പറയും “ഇല്ല” എന്ന്. അവിടെയാണ് കെന്നഡി ചാക്കോ എന്നാ പത്തനംതിട്ടയിലെ ആട്ടോ റിക്ഷ ഡ്രൈവറുടെ മഹത്വം നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്‌.

KL -03 S 9994 എന്നാ ആട്ടോയില്‍ നിങ്ങള്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും സന്ജരിചിട്ടുന്ടെങ്കില്‍, അല്ലെങ്കില്‍ സന്ജരിക്കുകയാനെങ്കില്‍, ഓര്‍ക്കുക, ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില്‍ കെന്നടിയാണ്, ഒരു മനുഷ്യ സ്നെഹിയാണ്. ഒരു ലക്ഷ്യത്തില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു യാത്രക്കാരുമായി കെന്നഡി കുതിക്കുകയാണ് , വഴിയരികില്‍ ഏതെങ്കിലും അന്ധന്‍ കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടോ എന്ന് കണ്ണ് പായിച്ചു കൊണ്ട്…

ജി.ശരത് മേനോന്‍
****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

ഇത് സുമതിയുടെ കഥ. പ്രണയകുരുക്കില്‍ പെട്ട് , വിശ്വസിച്ച കാമുകന്റെ വഞ്ചന ഏറ്റു വാങ്ങി , കാമുകന്റെ കുഞ്ഞിനെ വയറ്റില്‍ ചുമന്നു, കാമുകന്‍ തന്നെ വെട്ടി കൊലപെടുത്തി, പ്രതികാര ദാഹിയായ യക്ഷിയായി മാറിയ സുമതിയുടെ കഥ. വന്ജിക്കപെടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ കഥ നമ്മള്‍ ഒരുപാട് കേട്ടിടുണ്ട്. ഇതും അതില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. പക്ഷെ 50 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷവും ആ പക മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടന്നു തന്റെ ചോരയ്ക്ക് പകരം ചോദിക്കുന്ന യക്ഷിയുടെ കഥ ഒരു പക്ഷെ പുതുമ ആയിരിക്കും.

തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത് കല്ലറ എന്ന ഗ്രാമം. ഇതൊരു റിസര്‍വ്ഡ് ഫോറസ്ട് ഏരിയ ആണ്. ടൌണില്‍ നിന്ന് കുറച്ച മാറി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കാടാണ്. ഇപ്പോള്‍ ഇരു വശത്തുമുള്ള കാടിന് നടുവിലുടെ റോഡു വന്നെങ്കിലും പണ്ട് ഇത് പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ പോലും ആരും വഴി നടക്കാത്ത പ്രദേശമായിരുന്നു. ഈ കാടിന് സമീപത്തായി ഇപ്പോള്‍ റോഡു വന്നിട്ടുള്ള ഒരു വളവില്‍ വെച്ചാണ് 50 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് മുന്പ് 18 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള സുന്ദരിയായ സുമതി മൃഗീയമായി കൊലപെട്ടത്‌. അന്ന് മുതല്‍ ഈ വളവു “സുമതി വളവു” എന്ന പേരിലാണ് അറിയപെടുന്നത് . ഈ വളവിലും കാടിന് ഉള്ളിലുമായി പലരും സുമതിയെ കണ്ടവരുണ്ട്. 50 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷവും ഗതി കിട്ടാതെ അലയുന്ന സുമതിയുടെ പ്രേതത്തിനെ 21 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ യുവ തലമുറയും ഭയപെടുന്നു. 6 മണിക്ക് ശേഷം ഈ വഴിയില്‍ കൂടി ഇപ്പോഴും മനുഷ്യ സഞാരമില്ല. അഥവാ ആരെങ്കിലും പോകുകയാണെങ്കില്‍ കൂട്ടമായിട്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ തങ്ങളുടെ വാഹനത്തില്‍ മാറ്റാരെ എങ്കിലും കയറ്റിയോ മാത്രം. 200 ഇല്‍ പരം ദുരുഹ മരണങ്ങളാണ് ഈ പ്രദേശത്ത് മാത്രമായി ഇത് വരെ രേഖപെടുതിയിട്ടുല്ലത്. കേരളത്തില്‍ തന്നെ ഏറ്റവും കുടുതല്‍ ദുരുഹ മരണങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചതിന്റെ റെക്കോര്ഡ് ഈ ഗ്രാമതിനാണ്. രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ 1 മണിക്ക് ശേഷമാണ് സുമതി വഴിയരികില്‍ പ്രത്യക്ഷപെടാരുള്ളത്. എന്നാല്‍ ഒന്നില്‍ കുടുതല്‍ ആളുകളോ, ആളുകള്‍ കുട്ടമായി ചെല്ലുകയോ ചെയ്‌താല്‍ സുമതിയുടെ പ്രേതം കാട്ടിലേക്ക് ഓടി മറയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .

ഇനി സുമതിക്ക് പറയാനുള്ളത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പ് ഈ പ്രദേശത്തെ രത്നാകരന്‍ എന്ന ആളുടെ വീട്ടില്‍ ജോലിക്ക് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു സുന്ദരിയായ സുമതി. അവര്‍ തമ്മില്‍ അടുപ്പത്തിലായി. രത്നാകരനില്‍ നിന്ന സുമതി ഗര്‍ഭിണി ആകുകയും ചെയ്തു. ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ രത്നാകരന്റെ അമ്മ ഈ ബന്ധം എതിര്‍ക്കുകയും എത്രയും പെട്ടെന്ന്‍ സുമതിയെ ഒഴിവാകുകയും ചെയ്യണമെന്ന്‍ മകനോട്‌ ആവശ്യപെടുന്നു. അങ്ങനെ ആ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള മതുര ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം കാണാനായി രത്നാകരന്‍ സുമതിയും കുട്ടി പോകുന്നു. ഉത്സവം കണ്ടു മടങ്ങിയത് കാടിനടുത്തു കൂടിയാണ്. മുന്പ് പലപ്പോഴും സുമതിയും രത്നാകരനും മറ്റാരും കാണാതെ ഈ കാട്ടില്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്‍ സുമതി സംശയിച്ചില്ല. അന്ന് രാത്രിയും പതിവ് പോലെ രത്നാകരന്‍ സുമതിയെ ആ കാട്ടിലേക്ക് കുട്ടികൊണ്ട് പോയി. അതിനു ശേഷം ഗര്‍ഭിണിയായ സുമതിയെ അവിടെ വെച്ച് മൃഗീയമായി വെട്ടി കൊലപ്പെടുതുകയാണ് ഉണ്ടായത്. പിന്നീട് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് രത്നാകരന്‍ പോലീസിനു കീഴടങ്ങിയെങ്കിലും സുമതിയുടെ പക ആളി കത്തുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് മരണങ്ങളുടെ ഒരു ഖോഷയാത്ര തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒടുവില്‍ പരിസര വാസികള്‍ സുമതിയുടെ ആക്രമണത്തില്‍ സഹി കേട്ടപ്പോള്‍ ഏതോ മന്ത്രവാദിയെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന സുമതിയെ ആവാഹിച്ചു കാട്ടിലെ ഒരു പടു കൂറ്റന്‍ മരത്തില്‍ ബന്ധനസ്തയാകി. ആ മരവും, അന്ന് കെട്ടിയ പട്ടു തുണിയും ഇപ്പോഴും ആ കാട്ടില്‍ ഉണ്ട്. എന്നാല്‍ എങ്ങനെ ആണ് സുമതി ആ ബന്ധനത്തില്‍ നിന്ന മോചിതയായത് എന്നത് അക്ഞ്ഞാതം.

സമീപ വാസികളില്‍ പലരും സുമതിയുടെ പ്രേതത്തിനെ കണ്ടതായും അവിടെ പ്രേതം ഉണ്ട് എന്ന വിശ്വസിക്കുമ്പോഴും പീതാംബരന്‍ എന്ന വൃദ്ധനു പറയാനുള്ളത് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരില്‍ സുമതിയെ ജീവനോടെ കണ്ടത് പീതാംബരന്‍ മാത്രം. പ്രായത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓര്‍മകളെ ക്ഷയിപ്പിചിരുന്നില്ല. പീതാംബരന്‍, തന്റെ ചെറു പ്രായത്തില്‍ സുമതിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സുമതിയുടെയും രത്നാകരന്റെയും കഥയും തുടര്‍ന്ന് കാട്ടില്‍ വെച്ച് രത്നാകരന്‍ സുമതിയെ കൊലപെടുത്തിയ കഥയുമെല്ലാം പീതാംപരന്‍ അംഗീകരിക്കുന്നു. സുമതി പ്രേതമായി മാറി എന്നതൊഴികെ. അങ്ങനെ ഒരു പ്രേതം ഇല്ലെന്നും അത് ചില സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധരുടെ നുണ പ്രചരണം ആണെന്നും പീതാംപരന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. പീതാംപരനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരുമ് കുറവല്ല. പ്രേത ശല്യം ഉള്ളതിനാല്‍ ഈ പ്രദേശത്ത് ആളനക്കം ഉണ്ടാകില്ല. അത് മുതലെടുത് പല സദാചാര വിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഇവിടെ നടക്കാരുന്ടെന്നു നാട്ടുകാര്‍ സാക്ഷ്യപെടുത്തുന്നു. പലപ്പോഴും പുറത്തു നിന്നുള്ളവര്‍ വാഹനങ്ങളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളെയും കൂട്ടി ഇവിടെ ഏതാരുന്ടെന്നും, കൂട്ടമായി മദ്യപിക്കാരുന്ടെന്നും, ഇവിടെ പല പീഡന സംഭവങ്ങളും അരങ്ങെരിയിട്ടുന്ടെന്നും പരിസര വാസികള്‍ പറയുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ ദുരുഹ മരണങ്ങള്‍ ഇത്തരക്കാരുടെ ആക്രമണം ആണെന്ന് നാടുകാര്‍ വിലയിരുത്തുമ്പോള്‍, അങ്ങനെ ഒന്നും ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് പോലീസിന്റെ ഭാഷ്യം. കുറെ ആത്മഹത്യകള്‍ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ളതല്ലാതെ ദുരുഹ മരണങ്ങള്‍ ഇവിടെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നവര്‍ പറയുന്നു. എന്നാല്‍ ഇവിടെ മരണമടഞ്ഞവരുടെ മരണ കാരണം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ അതിനുത്തരം പോലീസുകാരുടെ കയ്യിലും ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം.

സുമതി വളവില്‍ ഇന്നും സുമതി ഉണ്ട്. അവള്‍ തനിയെ വരുന്ന വഴിയാത്രകാര്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇത് വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ സംഭവിച്ച ദുരുഹ മരണത്തിനു കാരണക്കാരിയായി സുമതിയെ പഴി ചാരുമ്പോള്‍ , സുമതിയുടെ മറവില്‍ ഒരു പട്ടം നരാധമന്മാര്‍ നടത്തുന്ന ക്രൂരതകല് അല്ലെ ഇത് എന്നും സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ അതാണ്‌ സത്യമെങ്കില്‍ കാട്ടിലെ മരണം പതിവായ ഈ ഗ്രാമത്തില്‍, ഇവിടുത്തെ പോലീസുകാര്‍ എന്ത് കൊണ്ട് ഇത് വരെ ഈ സാമുഹ്യ വിരുദ്ധരെ അറസ്റ്റു ചെയ്തില്ല? ഒരു പക്ഷെ പോലീസിനും സുമതിയെ ഭയമായിരിക്കുമോ? യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈ മരണങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ തന്നോട് ചെയ്ത വന്ജനക്ക് പ്രതികാരമായി സുമതി എന്ന ആത്മാവിന്റെ പകയാണോ അതോ തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത പ്രായത്തില്‍ ആണ്‍ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ചതിക്കിരയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മേല്‍ അവളുടെ മരണ ശേഷവും ഈ സമൂഹം പഴി ചാരുകയാണോ? സത്യം എന്ത് ആണെന്ന് അറിയാവുന്നത് സുമതിക്ക് മാത്രം. സുമതി വളവില്‍ സുമതി കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. സത്യങ്ങളുടെ ഒരു പിടി പ്രേത കഥകള്‍ പറയാന്‍…….

-ജി. ശരത് മേനോന്‍
****************************************************
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR rticle…

“Am fine dude. You tell me.Whats news?”

“I called to remind you about the re-union. You are coming, right?”

“Not sure buddy. You know i am a busy man and every second is valuable for me. There are lot of things out here which is more important and needs my attention. I had called Deepak and he is yet to decide. Anyways, lets see. Ok. i got to go now. I will call you back later.”

Anil was highly disappointed after Bharath disconnected the call. From morning, he had been calling all his childhood school mates to make sure that they are coming for the re-union.Date and venue was informed to everyone well in advance. But it seems that all of them are busy with their lives and have much more important things in life than meeting their old buddies and catching up with some good old times.

“Am i the only one who is left behind in the race of time? Everyone had caught up with their dreams and goals. All my friends are running in a high pace in the modern rat race. Is it only me who is outdated in this modern world?” , Anil asked himself.

He got out from his shady 1 bedroom old house and walked through the long path aimlessly. For a moment, he turned back and looked at his 50 year old home. The house which witnessed a thousand laughter. The house where Anil’s classmates used to come during the lunch break everyday to eat the delicious food which his mother used to make. Yes, there were hardly one or two dishes.But Anil and his friends were more than happy to have it. This house had kept a 100 secrets deep inside its heart. This house witnessed the tears, which were flowing like a river on the last get together, which was some 15 years ago. The house which saw what friendship really mean. Now it has become really old and colorless. The faded cement bricks still remain as a monument of some everlasting memories.

It was getting dusky and the sun was trying to hide behind the clouds. Anil reached the old banyan tree on the way to their school, which took him back to 15 years. Birds had reached their home and started chirping. Even this tree had its own share of stories to tell about those 4 friends.This is the place where Kiran proposed to Maya unknowing that Maya is already in love with Deepak. Me and Bharath already knew about their Relation. But since Both Kiran and Deepak were our friends, we could not take any side. During exam times, it is beneath this banyan tree, they used to make chits by asking me which question is more likely to be asked.Being the topper of the class, i never had any problem with exams and i was just happy to help them. Yea, it may be true that i was good in learning the letters printed in textbooks.But i am a failure in learning the lesson of life and i couldnt pass the exam called “Life”. May be, the things which never changed after these 15 years are just me, this cool breeze and the music of these chirping birds.

Anil was brought back from his memories by Sankaran Sir.

“Oh Anil, how are you? what are you doing here?”

“Nothing Sir, I was just… ” , he mumbled while standing up from the cement platform

“How is your work going on? Now you are…”

“A Clerk at the Secretariat,Sir. Work is going on well and i am happy with that”

“Good.Memories are fading away my son. A sign of ageing. Health is also not so good now a days. Even now, i am returning from the hospital”

“What happened sir? Anything wrong?”

“The usual health problems of a man whose biggest enemy is his age itself.Anyways how are your friends?”

“All are fine Sir. Deepak is an industrialist at Mumbai. Bharat is now working in a Software company and Kiran has taken up his father’s business.do you remember them?”

“Yes, mildly. Most of the names are faded from my mind, but still i remember the faces of you naughty kids. Happy to hear that my students have succeeded in life. I am leaving. I have to be at home before it gets too dark. Even my eyes have started to fight against me”

Anil just smiled and Sankaran Sir walked away with his trademark old umbrella. Anil remembered how he and his friends used to make fun of this Sir and his umbrella when they were at school. But all of them had liked him as he was the most friendly teacher of the school. All those lovely days of school flashed like a movie in front of Anil’s eyes. The first day in school which was filled with fear and tension. The “Good Morning Sir” chorus which the kids wish when a teacher enter the class.The youth festivals, First Crush, Lunch time where all kids sit in circle in a corner of the class and share their lunch boxes.The teachers whom they were afraid of and the classes which they were eagerly wait for.The compositions, impositions, cane strokes and the prayer assembly. The fight for the window seat in school bus and the pain of departure once the final exams are finished.Everything flashed right in front of him and Anil realized a drop of tear in a corner of his eye.

**************************************************
“Yes, i will be there in another 15 minutes. Bharath will join us in another hour. His flight has been delayed. What about Deepak?Oh, ok.If he calls at your number again, ask him better not to come without what i have said. There is less coverage for my number here. ok. Will c u soon”

Anil was extremely happy after Kiran hung up. Finally, all of them are coming. It is a time to be cherished for the rest of their lives. He got ready without wasting any time and set off to the high school junction.That was the place where they met for the last time.

A luxurious Pajero came and stood infront of Anil. Kiran got out of the car and smiled at him.A heafty man with a golden bracelet, expensive clothing and cell phone, luxury car, costly sunshades; For a moment, Anil couldnt recognize his old class mate. He smiled back and Hugged Kiran tightly.

“You have changed a lot”, said anil in excitement

“But you look quite the same. so how are you? where are others?”

“They would be coming soon”

“Then lets go to some good restaurant and wait for them”

“Kiran, they will be here soon. Why dont we go and visit our old school first?”

“Oh, they might take some time and it is pretty hot in here now. I want to relax for some time.Get into the car Anil”

Both of them reached a five star hotel in the town. Anil had seen this hotel many times on his daily trip to office but never ever imagined of getting inside. Kiran dashed into the bar lounge with Anil.

“Chivas Regal Large for me. And you?”

Kiran asked Anil who was looking around the hotel as if he is in a wonderland. The upper class atmosphere was new to him and the neon lights in the dark room gave him a feel that he is in some other world.Bottles of Different color and shape were arranged in the Bar counter and slow music was playing all over.

“Anil, i asked you. what would you like to have?”

“No Kiran, i dont drink.Thanks”

Bearer took the order and disappeared in dark. Kiran was busy sending some mails from his palmtop.It was Anil who breaked the silence.

“So how is your business going on?”

“Oh, Dont ask man.A million tension it give as a gift and require attention each minute. When the game is for high money, the risk is also high. I was getting all cracked up with my hectic schedules and tensions and it is then you called up for a meet and i thought it would be a good change. So how is your work?”

“Yea its…”

A loud howl interrupted anil and he turned back to see what is happening. It was Bharath and Deepak

“You guys are enjoying with out us, huh?” Deepak hugged them both while Bharath asked this.

“No dude, we just came in. Sit down. How was the trip?”,asked Kiran

“Oh it was horrible. I missed my flight from mumbai.Then i had to really speed up to catch the next flight and it got delayed because of whether. I have a conference to attend here tomorrow and it cannot be missed.So i thought i will drop in for our reunion”, Deepak Said.

“Oh. You can never trust these Airline guys. And hey, By the way i saw your Facebook status. Cool that your industry is top on the list”, Said Bharath while settling down.

Anil couldnt understand what they were talking. He asked in doubt,

“Facebook??? What is that?”

“Facebook is a social networking site on internet where you connect with your friends. You can chat, update ur status, put some photos or videos, find some good old friends, Send mails as messages and its quite fun”, Said Deepak

By then bearer had brought drinks for Deepak and Bharath. They quickly finished it in one gulp and ordered for another.

“But isnt it more fun to send real handwritten letters to friends and families?” , Anil asked.

This time, Kiran sat straight and told, “In which world you are living in Anil? Look outside its a fast world. Who has the time to buy an envelope and then write a letter and go to post office and send it? You need to be faster in a fast world else you would be left behind”

Drinks poured in to the 3 glasses peg after peg. Music has changed from slow track to some western rock band.

Bharat lit up a Davidoff cigerette and asked,

“Anil, so whats the plan?”

“I had plans to visit our old school, that Banyan tree near to my home and…”

“Oh, cuhmon man. What is there at school now? You dont expect our old batchmates or the same teachers still there, do you?”

“No but… yea and i should say, i saw Sankaran Sir yesterday. He had enquired about all of you”

“Sankaran Sir? Oh..the one with the Umbrella?”, Kiran asked while taking in some peanuts

“Yes. He is in a bad condition now.His health is also not so good. May be we can visit him too”

“Are you crazy or something?All of us have come from different places breaking our busy schedules just to relax for a while. Not to visit the old school which is now on the verge of kissing the ground or to spoil some good time”, said Deepak in an irritated tone

“But guys, these are the good times which we make for our tomorrow.These little things mean a lot to them.You dont know how happy our old teachers become when they see their students. After today, we would be in our own world and may not see again. Then, these would be the memories which we cherish”

“Anil, Stop being so outdated. What you are telling is good to hear but is there any benefit for us for the time we spend? Look at us. We all 4 studied in same school for years, we lived nearby, passed out together. We 3 have moved on to get our goals and we know how this world is working. But you are still inside a shell. This place, the old Banyan Tree, the Pond where we used to sit when we bunk classes, Temple and all these are the world to you. But you dont know what is happening outside. come with us and we will show you what life is and how to live.” , Kiran took another peg after saying this and crushed the cigerette in the ash tray.

Anil was disappointed and quiet. He dint know what to say. He looked at Deepak and Bharath.

Deepak sat close to him and said,

“Look Anil, What Kiran said is right. You were the most brilliant student in our class and all of us were far behind you. But at some point of time, you dint chose the right way to travel in this modern world. That is why still you are just a clerk in a govt.organization waiting for your bills to be passed to get a salary hike. Some guys like you are happy in what you get out here. But there is more to do outside”

“If i am happy with what i am getting, then what more i want Deepak?. All of us are struggling hard for some happiness. That is the final goal. When i am happy with my stupid outdated shell, why should i come to your modern world?” , asked Anil

“because today or tomorrow there would be no one with you to give a company. Now that you have called, we 3 came here for friendship. But tomorrow you would be all alone. This society itself is changing. Fast life, metros, multiplexes, facebook, twitter, Food joints, Corporate life, Business Wars, Industrial hypes, Gambling….People are living in moving in a real fast pace. Who will spoil their life for a banyan tree and a pond?”, Said Bharath

“What you guys are telling might be true. There would be fun to race, but there is no point in living like that.There is no “Life” in it. You struggle to earn money, All day long, u spend in office to triple your bank balance.But you forget to smile or to kiss your kid at home. You forget to love your wife and family.You work hard like a dog and might earn millions.When your kids grow up, u retire from the race and take a rest.If you are thinking, then you will relax in life, then it would be too late. Enjoy your life at the right time. The Old memories and laughter which we shared are my bank balance. I might not have a million Rupees in my account. But i have smile in my face when i think about our past. I am sorry, i dont understand your hi-fi life culture and i love to write a letter with my old pen than sending a message through facebook”

,Anil said in a broken voice.

“Anil, we dint mean to make you emotional. All we are trying to say is you cannot succeed with all these stuff. Be Practical for God’s Sake. It is mandatory to swim with the flow to live out here. If you are happy with your current life, then fine. Its your wish. We have our own goals to do. Anyways, I gotto leave now guys. Told you right, i have a conference tomorrow. So need to make some preparations for that”,

Deepak said while sipping the last drink

“Yea, me too have to go.There is a deal being fixed tonight”, Kiran said and Deepak too got up.

“It was nice meeting you guys after 15 years. We had some good time”, Anil said and hugged each one of them.

All four came out of the hotel and they got into the cars, except anil.He preferred to walk to his home as it was nearby. Pajero raced off to the highway with a buzzing sound and Anil stood there looking at the car till it vanish from his eye with a blank mind

***************************************************
Anil thought a lot about what his friends said. He dint know what he had in mind. Was it the joy of meeting his friends after 15 years or was it the disappointment that things dint happen like what he had in mind. He never felt bad about his 3 friends as they mean the world to them. He knew them since childhood and he understand them more than anyone else. Their words were ringing in his ear. Anil had decided something. He got up from his bed and locked the front door. Anil got out of the house and started walking.

Sun was setting and the birds had already started singing their usual song. Anil crossed the Banyan tree and dint feel like he should stop by for a while. He reached the town and got into a cyber cafe which was run by his friend Susheel. With the help of Susheel, Anil opened a web browser and typed in www.facebook.com. He was getting ready to begin the race of the modern world. Anil started a new account and Susheel explained him about the site.

Yes,

“Anil Kumar has joined Facebook!!!”

He started to search vigorously for his friends in Facebook.

-G.Sarath Menon
****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

My heart skipped a beat when i heard my name being called out. A hunderd butterflies were flying in my stomach. For a moment, i couldn’t belive that i am being honored by one of the finest universities in the United States of America. Yes, it is true and not a dream. It pained when i pinched myself as it was too good to belive. Finally, my fruit of labour and hardwork has riped. It’s the time to show the world, who i am. When i got up from my seat and walked to the diaz, i felt like i was in a time machine and the memories took me to the past.

****************************************************

Year 2006 – India

Just like any other girl who is fresh out of college and with an offer letter from the prestigious company in the country in hand, i was super excited. So is my family. I am learning to stand on my own feet and this is my first experience to venture into the free world. I have been selected by one of the IT Giants in the country along with my friends. Yes, it is true that i had my own tension, but the mere thought that my friends are also with me to help me out gave me the confidence to take up this challenge. With an excited at the same time a worried heart, i started off my journey to Bangalore, The IT hub of India.
Sinfypro Technologies Pvt Ltd.

The huge board which shined at the entrance of the company gifted me a proud moment to be the part of the organization as well as a fear at the deep bottom of my mind. I had come to know that the first 3 months would be the days of training and one can really become a part of this organization only if they succeed to pass the tests. Being a bright student at college, i was never afraid of the exams. Algorithms and geometry were my best friends and nuclear science and robotics were my love. But least did i knew that what was there in store for me was not only a test of theory but also a test of life.

Life in the new company was just like a dream come true.Company offered the trainees a five star accommodation. I felt like i was in a wonderland. The campus had tall buildings, Shopping Malls, Swimming Pool, Multiplex, Playgrounds, Indoor Games and you name it, you got it. This place seemed to be a tourist spot rather than a corporate. I did enjoy the initial stages at the new company but later things began to change. The training was nothing in sort of what i had in mind. It was really hectic and a tough nut to break. Mainframes, OOPS, Java Scripts, J2EE s, Symbian Technology and what not. They were teaching the stuff only to screw the happiness and excitement of the newly joined trainees and the things were going on top of my head. Yes, i know that there were people who had conquered these himalayan tasks but the new culture and the new system which is in place took some time for me to understand. At one point, i felt like, the company is showering the technical acid rain on the newly hired only to make them quit the organization or they were sure that half of the newly hired wont pass throught this acid test rather a walk on fire.

Slowly, tension creeped in my mind. The mere thought that i am far from home and my family and dear ones had send me here with high hopes increased my fear on losing the rat race. Things were becoming tough for not only me but also for my friends who had joined with me. We never ever got some free time to sit back and relax. Everyday we had something or the other to study as there were exams on every alternative days. I dint had concentration on what i am studying as i was always in a constant fear of being laid off. Months passed by and the results of the exams were not favorable. I tried to analyze what is the problem with me. I was good at college and topped in all the exams. But here, i cannot prove myself. I know i have the caliber in me. But what is holding me back from reaching my goal? I slowly realized that, this is not what i wanted. I understood that i am in a fool’s paradise. I did not just want to study something and become a corporate creature. I had my own dreams. To study further, to do something on my own. The job where i am currently in, is not what i yearned for.That is why i cannot top the exams and the trainings are giving me great fear every day. I did not want to live in constant fear. But at the same time, i was worried about what my parents and relatives would say if they come to know that i am not doing well out here.

Meantime, my friends were studying hard for their exams. They were also trying to help me out. I did try to deliver the best i could but i am not sure if i took an honest effort. I had relaized that this is not my cup of tea and my goal was not to sit behind a computer and slog whole day to see some money being deposited in my bank account at the end of month. But that was not the case with my friends. They had clear goals in life and wanted to achieve something. Kishore, my friend had nothing in mind rather than studies. I met him after joining this company and we became friends very soon. I could never see him without a text book in hand. He had nothing other than the technical stuff to talk. He had also helped me out in my studies. I was sure that. even though i cant clear the training at least my friend would get what he wanted. He was always worried of his family too. Kishore had told me how happy he was when he got the joining date letter from the company. That night, we talked a lot and for the first time, Kishore talked to me something other than studies. About his family, the high hope they had in him and how hard he is struggling to sustain that and lot more. I was happy for him not only because he was my friend, but he is doing something to finish off this damn training and to make his parents happy. Unlike me, who has ended up in a wrong place without really knowing what i wanted, he is in right track. Atleast he ended up in the corporate world which he wanted.

Next day was our first final exam and we were all worried about it. Kishore too was worried even though he had studied well. When i got the question paper, for a second, i thought i am reading a greek manuscript. There was not even one question which i could answer. When i thought about my parents and how happy they were while sending me off to bangalore, i really felt like crying in the examination hall. Once, in life, exams were my friends and i was in love with the subjects which i learned. But here, i felt irritated when i looked at the question paper. That moment, at the examination hall, i realized, People who really know what their aim is and work for it are really few compared to the ones who swim with the flow. Majority of them, stuggle themselves to sustain in the current situation where they are no matter if they love it or not. But just a handful of people swim against the flow and succeed in what they really wanted.

As Expected, that exam was a big disaster and i dint want to comment about that to anyone.That night i was all alone at my room. The five star accommodation which the company gave, dint amuse me or excite me. I had no hunger or no sleep. By around 1 A.M, i heard a knock on my door. I was quite suprised at first and opened the door. It was Swati, our batch mate. She rushed into our room and was breathing heavily. She wanted to say something but words were not coming out. After a while, she told me that shocking news. That, in the boys hostel, some one had committed a suicide by hanging on the ceiling fan and that was Kishore!!!

I couldnt belive what i heard. I called up my other friends immediately and they too confirmed the news. I broke into tears. Kishore had committed sucide because he dint do well in the exam and he feared to be chucked out of the company. It was not a new thing. Many students used to commit suicide inside th campus and the company had always covered the news from media. That was really hard for me to absorb. This incident had completely taken off my enthusiasm to study and to proceed further. Eventually, i had to leave the organization as i couldnt clear the final exams. On the day of leaving the company, i just looked back at the shining board of Sinfypro Technologies Pvt Ltd. I dint know what feeling i had. Was it guilt? or a Freedom pass to chase my destiny?

*****************************************************
The applause called me back from the time machine. I realized, i am in diaz and holding the prestigious award for the best student of the year for outstanding performance. I could see my family among the audience. They had a glimpse of pride in their eyes when i waved at them. Yes. The award which i am holding now is the price for chasing my dreams and the gift to my family for supporting at my hard times.

*****************************************************

Back at home from bangalore, i couldnt face my parents. I thought that they would shout at me for not completing the training. But on the contrary, my parents were always supportive. I talked to them why i couldnt succeed and my wish was to study further rather working under pressure to earn some money. I wanted to do something on my own.I told them clearly what i wanted in life. So they have decided to send me to the United States of America. I was going to pursue higher education in one of the esteemed universities at the states and it was the refreshing change which i wanted at that point of time more than anything else.

First day at college, was tensionful. But i was excited to be back in college once again. The culture was new and the campus was different. Teaching style was different and the students life was vibrant. Initially i had some difficultied to get accustomed to the new culture. But slowly, i was becoming one among them. The new level of knowledge was opening in front of me. Seven Seas away from home and all alone in a country like USA, i was moulding myself. The circumstances made me strong and to stand on my own feet. Me, who had been always dependant on my parents, is now living alone and standing on my own feet. I know how to run a home now and i have learned many things in life apart from the alphabets in the text book. This is what i wanted. A course that teaches you the technology and also on how to live your life at the same time.

Exams became my friends once again. When days passed by, i was getting more n more deeper into the subject. I realized, it is because i love what i do and i did what i loved. For few months i was busy with studies and preparing for project, submitting papers infront of professors and creating proposals for the college. I slowly realized, i am transforming from a frightened girl who lived in constant fear to a bright executive who have the caliber to build her own corporate kingdom. Yes. I did my masters in Management and now i am well versed and familiar with How a corporate runs.If wanted, i can start my own company now which shows the students how to maintain the balance in corporate as well as personal life.That’s the power in me, which i have acquired from the years passed by. I felt like i have run the rat race and came first with golden colors at an unbelievable pace.

When i look back now, I feel sad for Kishore. To be honest, i feel pity for him. He ended his life, just because of the fear that he would lose his job. Even i was not able to cross the himalayan boundry which some coporates would set only to chuck out the employees which they hire infront of media to balance their employee strength. If Kishore had just thought about a moment that Sinfypro is not the only one company in the world and if he had realized that he had the power within to become what he wanted, he would have been still alive. When i look at the award which is shining in my hands now, i realize, Yes… This world belongs to Survival of the fittest. Are you fit by heart or not, is decided by you yourself. It’s time to show the world how much aggression we have in mind and then success will follow us. My story is just an example to it.

(A Real Life Story)

-G.Sarath Menon
****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

വരളുന്ന ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു വര്‍ഷ മാരിയായ്
നനവായ് കുളിരായ് പെയ്തതാരോ
ചെറു ചിരി തൂകിയെന്‍ ഏകാന്ത ജീവനില്‍
നിറവായ്‌, നിറമായ്‌, നില്പതാരോ

തീരങ്ങള്‍ തേടുന്നോരോളങ്ങള്‍ പോലെ ഈ
മുത്തിനെ തേടുന്ന ചിപ്പിയാരോ
പൂ മണം തെടിയലഞോരാ വീഥിയില്‍
പൂന്കാവനമായ് പൂത്തതാരോ

ഒപ്പമില്ലെങ്കിലും കണ്ണടചീടുമ്പോള്‍
കാണുന്നുവേന്നാദ്യം ചോന്നതാരോ
വിങ്ങുമെന്‍ ഹൃദയത്തിന്‍ കദനങ്ങള്‍ കേട്ടതും
അറിയാതെ കണ്ണീര്‍ പൊഴിച്ചതാരോ

അറിയില്ല ഓമനേ എന്നെനിക്കാകുമാ
ജീവന്റെ പൊന്‍ നാളം തെളിയിക്കുവാന്‍
എങ്കിലും ചാരുതെ -
ഇനിയൊരു ജന്മം എനിക്ക് ലഭിച്ചെന്നാല്‍
പിരിയില്ല നിന്നെ ഞാന്‍ എങ്ങുമെങ്ങും…

-ജി.ശരത് മേനോന്‍
*****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

“പ്രതിഭ ഇന്‍ പാരദൈസ് ” എന്നാ തലകെട്ടോട് കൂടി ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആണ് ഈ വാര്‍ത്ത ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് . 4 ദിവസത്തെ ആഖോഷതിനായി ആണ് ബഹുമാനപെട്ട പ്രസിടന്റ്റ് ഗോവയിലെതിയത്. ഉള്ള സമയം നല്ല വണ്ണം പ്രസിടന്റ്റ് ആഖൊഷിച്ചു എന്ന് തന്നെ വേണം കരുതാന്‍. എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്, സ്വന്തം രാജ്യതിനോടും രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങളോടും യാതൊരു പ്രതിബധ്ധതയുമില്ലാത ഒരു പ്രസിഡന്റിനെ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് സകല ചെല്ലും ചെലവും കൊടുത്ത് സര്‍ക്കാര്‍ പോറ്റുന്നത് എന്നാണു? ഇന്ത്യയിലെ താഴെ കിടയിലുള്ള ജനങ്ങളില്‍ ആരാണ് ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിടന്റ്റ് എന്നാ ഒരു സര്‍വെ നടത്തുകയാണെങ്കില്‍ 90 ശതമാനം ആള്‍ക്കാരും പറയുക “ഡോ. ഏ. പി. ജെ. അബ്ദുല്‍ കലാം ” എന്നായിരിക്കും. കാരണം കലാമിന് ശേഷം ഇന്ത്യക്ക് ഒരു പ്രസിടന്ടു ഉള്ളതായി ഭുരി ഭാഗം ജനങ്ങള്കും അറിയില്ല. പത്രങ്ങളിലോ ടി വിയിലോ പ്രതിഭ പാട്ടേല്‍ എന്നാ ഒരു വ്യക്തി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതായി പോലും കാണിക്കുന്നില്ല. ഒരു രാജ്യം തന്നെ ആ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രഥമ വനിതയെ അവഗണിക്കുമ്പോള്‍ ആ അവഗണന ഒരു ആക്ഹോഷമായി മാറ്റുകയാണ് നമ്മുടെ പ്രസിടന്ടു. ഗോവയിലെ ബെനോലിം ബീച്ചില്‍ പ്രസിടന്ടു കാറ്റ് കൊള്ളുന്ന ചിത്രമാണ് ചുവടെ.

2007 ഇലെ പ്രസിടന്ഷ്യല്‍ ഇലക്ഷനില്‍ സോണിയ ഗാന്ധി നോമിനേറ്റ് ചെയ്ത്ടത് വഴിയാണ് പ്രതിഭ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാ പ്രസിടന്ടു ആയതു. അതിന്റെ നന്ദിയും കടപ്പാടും എന്നും സോണിയയോട് ഉണ്ട് താനും. പക്ഷെ തന്റെ കസേരയും അധികാരവും സോണിയയുടെ കാല്‍കീഴില്‍ പണയം വെച്ച് ഉള്ള സമയത്ത് പരമാവധി രാജ്യങ്ങള്‍ വെറുതെ സന്ദര്‍ശിക്കുകയും ഒരു ഭരണ ഖടനയുടെ പ്രസിടന്റ് എന്നാ പേരില്‍ ലഭിക്കുന്ന സുഖ സൌകര്യങ്ങള്‍ പരമാവധി വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു രാജ്യത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കുകയോ ജനക്ഷേമതിനു വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത ഒരു പ്രസിഡന്റിനെ ഈ ഇന്ത്യ മഹാ രാജ്യത്ത് മാത്രമേ കാണാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

2 കൊല്ലം മുന്പ് മുംബൈ ഭീകരാക്രമണം ഉണ്ടായ സമയത്ത് , രാജ്യത്തിനെ നടുക്കിയ നാടകീയ മുഹുര്തങ്ങള്‍ അരങ്ങേറിയപ്പോള്‍ ഒരു വിദേശ രാജ്യത്ത് പാരാ ഗ്ലൈടിംഗ് നടത്തുകയായിരുന്നു ബഹുമാനപെട്ട പ്രസിടന്ടു. ആയിക്കോട്ടെ. വിരോധമില്ല. പ്രസിടന്റിനും പ്രധാന മന്ത്രിക്കും, മുഖ്യമന്ത്രിക്കും എന്തിനു ലോക്കല്‍ പാര്‍ട്ടിയിലെ എം എല്‍ ഏ ക്കും വരെ വിദേശ രാജ്യങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണല്ലോ ഇന്ത്യയിലെ നുറു കോടി ജനങ്ങള്‍ രാവും പകലും കഷടപെടുന്നത്. എന്നാല്‍ ആ ദാരുണ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം ആ ആക്രമണത്തില്‍ പരുക്കെട്ടവര്‍ക്കോ മരിച്ചവര്‍ക്കോ വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഗവര്‍ന്മേന്റിണോ പ്രധാന മന്ത്രിക്കോ സാധിച്ചോ? സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം പുറത്തിറങ്ങിയ പത്രത്തില്‍ ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചതല്ലാതെ പ്രായോഗികമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? “സന്ദീപ്‌ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ വീടായി പോയി, അല്ലെങ്കില്‍ പട്ടി പോലും കയറില്ല ” എന്ന പറഞ്ഞു രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി ജീവന്‍ ബലി കഴിച്ച ഒരു ജവാന്റെ ഹത ഭാഗ്യരായ മാതാ പിതാകളെ അപമാനിച്ച നമ്മുടെ മുഖ്യ മന്ത്രിക്ക് . പ്രായശ്ചിത്തം എന്നാ വണ്ണം എങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ സാധിച്ചോ? നാടിനു വേണ്ടി ജീവന്‍ ത്യജിച്ച ജവാന്മാരുടെ കുടുംബം ഇന്നും നീതിക്ക് വേണ്ടി അലയുകയാണ്. പ്രസിടന്റിന്റെയും മന്ത്രിയുടെയും വാഹന വ്യുഹങ്ങളില്‍ 3 എണ്ണം കുറച്ചു ആ തുക എങ്കിലും അവര്‍ക്ക് നല്‍കിയിരുന്നുവെങ്കില്‍ അത്രയും ആശ്വാസമായേനെ. താഴെ കാണുന്നത് ഗോവയിലെക്കുള്ള പ്രസിടന്റിന്റെ വരവും വാഹന വ്യുഹവുമാണ്.

സ്വന്തം നേട്ടങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും സ്വന്തം ആളുകളെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രവും ജനങ്ങള്‍ വിശ്വസിച് ഏല്‍പിച്ച സ്ഥാന മാനങ്ങള്‍ ദുര്‍ വിനിയോഗം ചെയ്യുന്നത് കുറ്റകരമാണ് എന്ന തന്നെ ആണ് എന്റെ വിശ്വാസം. 2007 ഇല്‍ ജാലഗോന്‍ കോളേജിലെ പ്രൊഫസര്‍ രജനി പാട്ടേല്‍ തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണത്തിനു കാരണക്കാരനായി പ്രതിഭ പാട്ടെലിന്റെ അനുജന്‍ ജി . എന്‍. പാട്ടെലിനെതിരായ് കേസ് കൊടുത്തതും പ്രതിഭയെ അനുജനെ സംരക്ഷിച്ചതിന് കൂട്ട് പ്രതിയായി ചെര്‍ക്കപെട്ടതും പിന്നീട് ആ കേസ് “എങ്ങനെയോ” തേഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോയതും ഇന്ത്യന്‍ ജനത കണ്ടതാണ്. അതേ പോലെ തന്നെ 1973 ഇല്‍ മഹിലകല്‍ക്കായി “പ്രതിഭ മഹിള സഹകരി ബാങ്ക്” രൂപേകരിചതുമ് പിന്നീട് ആ ബാങ്കിന്റെ തിരുമറികളുടെ പേരില്‍ റിസര്‍വ് ബാങ്ക് ആ ബാങ്കിന്റെ ലൈസന്സ് പിന്‍വലിച്ചതും ജനങ്ങള്‍ക് അറിയാവുന്നതാണ്. ഇത്രയും ഒക്കെ പ്രശ്നങ്ങളും കുരുക്കുകളും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തി ഇന്ത്യയുടെ പ്രസിടന്റ്റ് ആകുമ്പോള്‍ ജന നന്മയ്ക്കായ് കുടുതല്‍ ഒന്നും നാം പ്രടീക്ഷിക്കെണ്ടതില്ല. എങ്കിലും അറിയാതെ ഒന്ന് ചോദിച്ചു പോവുകയാണ്, ഈ രാജ്യം എന്ന് നന്നാകും?

ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട് – http://timesofindia.indiatimes.com/articleshowpics/7221798.cms

ജി . ശരത് മേനോന്‍

*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

Before i get into the review, one man whom i should appreciate is Madhavan. Madhavan and Kamal share an awesome rapport together and we have seen it already in Anpe Sivam. In this movie, Madhavan has done a great job. He has succeeded in playing his part of a doubtful lover, unlawful boss and a funny drunkard to the maximum extent. Kudos to Maddy for not making us Moody

Story starts with a film shooting. Nisha aka Ambu (Trisha) is a top heroine who is on demand. Madanagopal (Madhavan) is a successful industrialist and Ambu’s Fiance. From the first scene itself, director has portrayed that Madan’s family is not much happy in their son marrying a film actress. On top of it, Madhavan is constantly suspicious on Ambu, who mingles freely with her co actor Surya. While returning from the shooting spot, both of them get into a verbal argument, rather a big fight and Ambu who was driving Madan’s new Hummer clashes it with another car. Madan tries to sort out things with her after that narrow escape from car accident, but Ambu was in no mood to satisfy madan’s suspicious mind. It is then she decides to go on a vacation in a cruise ship. What more is needed to pour fuel to Madan’s already suspicious mind?

Ambu Starts her vacation on a cruise which visits several countries and it is then, Madan hires a detective and send in the same cruise to watch an eye on his love. That detective, is our hero Major Mannar (Kamal Haasan). Major Mannar is in urgent need of money to treat his friend who has been diagonissed for cancer. So he takes up this job. After observing Ambu for few days, Major is convinced that Madan is just imagining things and Ambu is truly innocent. So he gives a “Good Conduct Certificate” for Ambu to Madan. And, then when he asks for his payment to treat his friend, Madhan shows his real colors. “Detectives are paid when they find out something. You have not found anything and so there is no need to pay you.” That’s what Madan says to Major. Then, to teach him a lesson and to get the money of his labor, Major starts playing a double game. It is from this point, the movie gets interesting and the laughter wagon starts its journey.

Story and Dialogue of this movie is by Kamal Haasan itself and we can say, it is quite a refreshment. Kamal’s wittier dialogues are surely liked by the audience. Malayalam Actors Kunjan and Manju Pillai plays the role of Mr & Mrs Kunju Kurup who are producers and running behind Ambu to get her dates for their new film. They have done their part really well. During the initial stage of shooting, Both of them had very less number of scenes, and by getting impressed with their skills, Kamal expanded their roles and now they are throughout in the movie right from the first scene till the climax. Trisha, has matured a lot as an actress. After Jessy of VTV, Ambu is yet another powerful character which Trisha has handled with Caution and Care. Now she can be really called as an “Actress” rather than the female who appear just to run behind the hero. Other actors such as Sangeetha, Urvashi,Ramesh Aravind etc too have scored big time. Sangeetha proved that she is good at comedy and has a good timing.

I am no way qualified enough to Judge Kamal’s acting skills as the whole world know about it. But i must say, he once again proved to be the Real “Universal Hero”. The only actor who can break your tear glands by just using his eyes while enacting an emotional scene is Kamal Haasan. Watch out for the couple of emotional scenes in the movie and i am sure, there would be a drop of tear in a corner of your eye, even if you dont want to agree to that.

The flashback sequence is good and the way K.S Ravikumar portrayed it in an all Reverse manner is appreciable. Songs by DSP need a special mention out here. “Neela Vaanam” song, sung by Kamal Haasan is highly addictive just like the “Yaar Yaar Sivam” from Anpe Sivam and this is already topping the chartbuster list. Action sequence is less (as the story doesnt need it) and thankfully no items songs are tweaked in. Cinematography is yet another beauty and the camera has beautifully captured the entire cruise ship and major parts of Venice.

Overall, this movie is yet another festival in this festive season and definitely not to be missed. Watch it if you want to have a real nice time and to have a hearty laugh. This movie is worth the money you spent. Manmadan Ambu can be considered as a laughter festival before Kamal Haasan’s next upcoming historical thriller, “Maruthanayagam”

Rating – 8/10

-G. Sarath Menon

****************************************************

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR

-ജി. ശരത് മേനോന്‍

****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR